amerikaanse zender waar je iets van leert cryptogram?

De initiatie van het kanaal verwijst naar de locatie op een berghelling waar het water tussen herkenbare oevers begint te stromen.

Deze plek wordt de kanaalkop genoemd en vormt een belangrijke grens tussen instortingen van hellingen en rivierprocessen. De kanaalkop is het hoogste deel van het kanaalnetwerk en beperkt de waterstroom tussen aangewezen oevers. Een kanaalhoofd vormt zich wanneer oppervlaktewater en/of ondergrondse stroming zich heeft opgehoopt tot een punt waarop schuifspanning de weerstand van het oppervlak tegen erosie kan overwinnen. Kanaalkoppen worden vaak geassocieerd met gesteente, holtes en aardverschuivingen.

Oppervlakkige afvoer is een sleutelfactor bij het initiëren van een kanaal, aangezien verzadigde afvoer de diepte vergroot om de schuifspanning te vergroten en kanaalincisie te initiëren. Oppervlaktewaterstromen komen samen in de topografische depressies waar het kanaal begint. Bodemsamenstelling, vegetatie, neerslag en topografie bepalen de hoeveelheid en snelheid van de afvoer van oppervlaktewater. De samenstelling van de bodem bepaalt de snelheid waarmee verzadiging optreedt en de cohesiekracht die het onttrekken van materiaal aan afvloeiend oppervlaktewater belemmert. Vegetatie vertraagt ​​de infiltratie- of percolatiesnelheid tijdens neerslaggebeurtenissen, en plantenwortels zijn ingebed in de grond op hellingen.

De ondergrondse stroming destabiliseert de grond en komt weer boven op de hellingen, waar vaak kanaalhoofden ontstaan. Dit leidt vaak tot kanaalhoofden en plotselinge aardverschuivingen. Holten worden gevormd als gevolg van geconcentreerde ondergrondse stromingen waarbij het gesteente in een continue stroom verkeert. De hoofden van kanalen die verband houden met boringen in steile gebieden, gaan vaak heuvel op en af, afhankelijk van de hoeveelheid sediment en neerslag.