dat is ook een kort akkoord cryptogram?
De pees brengt de mechanische kracht die het gevolg is van spiercontractie over op het bot, aangezien het ene uiteinde van de pees stevig is verbonden met de spiervezels, terwijl het andere uiteinde is verbonden met het bot. Pezen zijn samengesteld uit vezelig bindweefsel dat voornamelijk bestaat uit spoelvormige cellen die fibroblasten en collageenvezels worden genoemd. De pezen zijn aan het bot bevestigd door collageenvezels die het bot blijven ondersteunen. De grote treksterkte van de pezen wordt toegeschreven aan de overvloed aan collageenvezels, die bekend staan om hun sterkte en duurzaamheid, en die nodig zijn om de spanning die het gevolg is van spiercontractie over te brengen en te dragen om een beweging uit te voeren.
hee dat is ook een kort akkoord cryptogram?
Histologisch gezien bestaan pezen uit regelmatige banden van sterk bindweefsel, bedekt met omhulsels van sterk, onregelmatig bindweefsel. Normale, gezonde pezen bestaan voornamelijk uit parallelle rijen collageenvezels die dicht op elkaar zijn gepakt. Aan het bot bevestigd door Charpy-vezels. De droge massa van normale pezen, die ongeveer 30% van hun totale massa vormt, bestaat uit ongeveer 86% collageen, 2% elastine, 1-5% proteoglycanen en 0,2% anorganische componenten zoals koper, mangaan en calcium. De collageenfractie bestaat voor 97-98% uit type I collageen, met kleine hoeveelheden uit andere soorten collageen. Deze omvatten: type II collageen in kraakbeenachtige gebieden, type III collageen in reticulinevezels (een eiwit in bindweefsel) van bloedvatwanden, type IX collageen, type IV collageen in basale membranen van haarvaten en type V collageen in de wanden van bloed Bloedvaten en collageen type X in mineraalhoudend vezelachtig kraakbeen nabij het grensvlak met bot.
Collageenvezels zijn gegroepeerd in grote aggregaten. Nadat ze uit de cel zijn uitgescheiden, aggregeren procollageen N-, proteïnase C- en gefosforyleerde tropocollageenmoleculen spontaan tot onoplosbare fibrillen. Het collageenmolecuul is ongeveer 300 nm lang en 1-2 nm breed, en de diameter van de gevormde fibrillen kan variëren van 50-500 nm. In pezen aggregeren de fibrillen zich vervolgens tot riemen, die ongeveer 10 millimeter lang en 50-300 µm in diameter zijn, en uiteindelijk in peesvezels met een diameter van 100-500 µm. De banden zijn verbonden door de ‘pees endodermis’, een los en gevoelig bindweefsel dat dunne collageenfibrillen bevat. en elastische vezels, groepen bundels begrensd door epitenon. Het vullen van de interstitiële substantie in de fascia, waar de pees zich bevindt, is het paratenon, een vet areolair weefsel.
Collageen stolt in pezen samen met proteoglycaancomponenten zoals decorine, en in de samendrukbare gebieden van pezen, agricans, die zich op specifieke plaatsen kunnen binden met collageenvezels. Proteoglycanen verstrengelen zich met collageenfibrillen – de glycosaminoglycan (GAG) zijketens hebben veel overlappingen met de oppervlaktefibrillen – wat aangeeft dat proteoglycanen structureel belangrijk zijn bij de onderlinge verbinding van fibrillen. De belangrijkste glycosaminoglycanen (GAG) componenten van pezen zijn dermataansulfaat en chondroïtinesulfaat, die binden aan collageen en betrokken zijn bij fibrilsynthese tijdens peesontwikkeling. Aangenomen wordt dat dermataansulfaat verantwoordelijk is voor de vorming van bindingen tussen fibrillen, terwijl wordt aangenomen dat chondroïtinesulfaat meer betrokken is bij het bezetten van de ruimte tussen de fibrillen om ze gescheiden te houden en vervorming te helpen voorkomen. De dermatansulfaatzijketens van decorine hopen zich op in de vloeistof en dit gedrag kan helpen bij de aggregatie van collageenfibrillen. Wanneer decorinemoleculen binden aan een collageenfibrillair, kunnen de dermatansulfaatketens zich uitstrekken en zich hechten aan andere dermatansulfaatketens in de dermatansulfaatketens die aan afzonderlijke fibrillen zijn bevestigd, waardoor bruggen tussen de fibrillen worden gecreëerd en uiteindelijk de parallelle rangschikking van de fibrillen wordt veroorzaakt.
Peescellen produceren collageenmoleculen, die zich end-to-end en side-to-side ophopen om collageenvezels te produceren. De fibrilbundels zijn georganiseerd om fibrillen te vormen met daartussen verlengde peescellen. In de pees is een driedimensionaal netwerk van collageengerelateerde celprocessen aanwezig. Cellen communiceren met elkaar via gap junctions, en deze signalering geeft hen de mogelijkheid om mechanische belastingen te detecteren en erop te reageren.
Bloedvaten in de peesvoering lijken evenwijdig aan de collageenvezels te lopen, met af en toe vertakte dwarse klitten.
Er wordt aangenomen dat het grootste deel van de interne pezen geen zenuwvezels bevat, maar zowel het epitenon als het paratenon bevatten zenuwuiteinden, terwijl de Golgi-peesorganen aanwezig zijn op de kruising tussen pees en spier.
Akkoordlengte varieert in alle hoofdgroepen en van persoon tot persoon. Peeslengte is in de praktijk de bepalende factor voor de daadwerkelijke en potentiële spieromvang. Als bijvoorbeeld alle andere relevante biologische factoren gelijk zijn, heeft een man met kortere pezen en langere biceps een groter potentieel voor spiermassa dan een man met langere pezen en kortere spieren. Over het algemeen hebben succesvolle bodybuilders kortere hamstrings. Bij sporten waarbij de atleet moet uitblinken in bewegingen zoals rennen of springen, zou het daarentegen voordelig zijn om een langer dan gemiddelde achillespees en een kortere kuitspier te hebben.
Peeslengte wordt bepaald door genetische aanleg en er is niet aangetoond dat deze toeneemt of afneemt als reactie op de omgeving, in tegenstelling tot spieren, die kunnen verkorten door trauma, verkeerd gebruik, niet-herstel en uitrekking.