de wijsvinger van een vleier?

Vleierij (of bewondering) is het tonen van overdreven complimenten, bedoeld om het zelf van de persoon te verrijken en tevreden te stellen, en zoals gebruikt in gesprekken als een manier om seksuele of romantische verkering te creëren.

Historisch gezien werd vleierij gebruikt als manier van spreken bij het aanspreken van een koning of koningin. In de Renaissance was vleierij een gebruikelijke methode onder schrijvers om de koning te prijzen, zoals de schrijver Edmund Spencer toen hij koningin Elizabeth I prees in The Queen of the Faerie, en ook zoals William Shakespeare deed met King James I in Macbeth, en ook Niccolo Machiavelli met Lorenzo II de Medici in het boek De Prins.

Er zijn enkele negatieve links met betrekking tot vleierij, en een voorbeeld van de negatieve beschrijving die door de geschiedenis heen wordt genoemd, is de Bijbel in de Goddelijke Komedie, waar Dante vleiers afbeeldde die menselijke uitwerpselen binnendrongen, wat aangeeft dat hun woorden gelijk zijn aan uitwerpselen en noemde dit in de tweede bio van het gedicht The Eighth Circle in Hell.

Het onoprechte sycofantische karakter wordt beschouwd als het stereotiepe karakter in literair werk, en er zijn veel voorbeelden zoals Wurmtang uit John RRR Tolkiens The Lord of the Rings, Goneril en Regan uit King Lear en Iago uit Othello.

Historici en filosofen hebben belang gehecht aan vleierij als een moreel en politiek probleem, en Plutarchus schreef een essay over Hoe weet je dat je vriend een vleier is? Julius Caesar was beroemd om zijn vleierij, en in Praise of Madness prees Erasmus vleierij als ‘het opbeuren van de ontmoedigde geesten en het troosten van de droevige, het opwinden van de onverschilligen, het bewegen van het staal, het opvrolijken van de zieken, het bedwingen van de impulsieven, het samenbrengen van geliefden en hen vast te houden. verenigd”.