deze dichter wordt gerekend tot de tachtigers?
En de literatuurwetenschap is de wetenschap van het hervormen van de taal en het discours, het corrigeren van de plaatsen ervan en het verbeteren van de uitdrukkingen van fouten en gebreken, en het is een tak van de algemene literatuur.
Dat niets van de woorden van de Arabieren, hun methoden en aspecten van hun retoriek voor de toeschouwer verborgen mag blijven. Omdat de koningin het pas uit het hoofd leert nadat ze het heeft begrepen.
De wetenschappen van de Arabische taal werden aan het begin van de islam niet opgeschreven vanwege de integriteit van de tong in termen van syntaxis, betekenissen en welsprekendheid, dus het was niet nodig om iets daarvan op te schrijven.
hee deze dichter wordt gerekend tot de tachtigers?
Toen de veroveringen zich uitbreidden in de landen van de Perzen van de Perzen en de Romeinen, kwamen veel mensen van de mensen van dit land tot de islam, en ze spraken de taal van de Arabieren vanwege hun behoefte om enerzijds het Boek en de Soennah te leren. kant, en hun behoefte om met de Arabieren om te gaan aan de andere kant.Het verblijf van de Arabieren onder de niet-Arabieren in de veroverde steden bedierf hun oorspronkelijke taal. Dus corruptie deed zijn intrede in de Arabische taal, en taalkundigen stelden de eerdere wetenschappen als wetten voor de Arabische taal waarmee spraak wordt gemeten om te weten of het overeenkomt met de Arabische taal of niet. Geleerden hebben ontdekt dat iemands loutere kennis van de wetten van de Arabische taal hem niet in staat stelt om de juiste spraak van de Arabieren te spreken, tenzij hij zich met hen mengt en dit van hen verkrijgt door geleidelijk te horen totdat hij dit vermogen bereikt. Dit is waarom je de jonge jongen ziet opgroeien tussen de bedoeïenen van de bedoeïenen die spreken met de woorden en methoden van de Arabieren, ondanks zijn onwetendheid over de wetten van de Arabische taal die door de geleerden zijn vastgesteld, aangezien de bekwaamheid voor hem werd verkregen door mengen en horen, niet door de wetten te leren. Sommige voorgangers wilden graag bij de Arabieren wonen om de juiste taal te leren, zoals al-Shafi’i deed – en het was de gewoonte van de kaliefen – die inwoners waren van steden als Damascus en Bagdad – om hun kinderen naar de woestijn van het Arabische schiereiland om de taal van de Arabieren en hun kunsten in paardensport en vechten te leren. En als het nodig is om je te mengen met de Arabieren wiens talent niet bedorven is en veel naar hen te luisteren om het vermogen te verwerven om met hun juiste woorden te spreken, dan is deze interactie met de reis naar de woestijn en het verblijf daar voor een lange tijd tijd is niet mogelijk voor iedereen die deze vaardigheid wil verwerven, dus vervingen de geleerden dat door een goede verzameling goed gearticuleerde Arabische spraak (poëzie) en proza (proza) en het opschrijven in boeken, als iemand het leest en onthoudt meer, dan komt hij in de positie van iemand die zich onder de Arabieren begeeft en veel naar hen luistert, dus deze eigenschap zal hem overkomen. De boeken die de gestructureerde en verspreide spraak van de Arabieren verzamelen, worden de literatuurboeken genoemd, en dit is de vierde wetenschap van de wetenschappen van de Arabische taal.