eilandjes van langerhans?
De cel van Langerhans (LC) is een in het weefsel aanwezige macrofaag van de huid waarvan eerder werd gedacht dat het een residente dendritische cel was. Deze cellen bevatten organellen die Berbische korrels worden genoemd. Ze komen voor in alle lagen van de epidermis en zijn het meest prominent aanwezig in het stratum spinosum.
Ze komen ook voor in de papillaire dermis, vooral rond bloedvaten, evenals in het mondslijmvlies, de voorhuid en het vaginale epitheel. Ze kunnen worden aangetroffen in andere weefsels, zoals lymfeklieren, vooral in verband met de aandoening Langerhanscelhistiocytose (LCH).
hee eilandjes van langerhans?
Bij huidinfecties nemen endogene cellen van Langerhans microbiële antigenen op en verwerken ze tot volledig functionele antigeenpresenterende cellen.
Over het algemeen zijn weefsel-residente macrofagen betrokken bij immuunhomeostase en opname van apoptose-antilichamen. Langerhans-cellen kunnen echter ook een dendritisch celachtig fenotype aannemen en migreren naar lymfeklieren om te interageren met naïeve T-cellen. [citaat nodig]
Langerhans-cellen zijn afgeleid van primitieve myeloïde erytroïde voorlopers die ontstaan in de dooierzak buiten het embryo in het eerste trimester van de zwangerschap, en onder normale omstandigheden gedurende het hele leven blijven bestaan, indien nodig aangevuld door lokale reproductie. Als de huid ernstig ontstoken raakt, mogelijk als gevolg van een infectie, worden monocyten naar het aangetaste gebied gerekruteerd en differentiëren ze tot vervangende LC’s.
Langerin is een eiwit dat voorkomt in Langerhans-cellen en dendritische cellen.
LC’s bevatten een grote hoeveelheid cannabinoïde receptor type 2 (CB2), die door activatie door agonisten de rekrutering van eosinofielen en oorzwelling bij chronische contactdermatitis veroorzaakt door herhaalde provocatie verzwakken.