Eva Weyl is een wetenschapper en auteur uit Nederland, geboren in 1945. Haar werk heeft zich gericht op verschillende vakgebieden, waaronder wiskunde, informatica en wetenschapsfilosofie.
Weyl studeerde wiskunde aan de Universiteit van Amsterdam en promoveerde in 1970 aan de Harvard University. In haar vroege carrière concentreerde ze zich voornamelijk op de studie van differentiaalmeetkunde en de theorie van Lie-groepen. Ze publiceerde een aantal wetenschappelijke artikelen over deze onderwerpen, waaronder een baanbrekend artikel over de differentiaalmeetkunde van Grassmann-variëteiten.
In de jaren tachtig verlegde Weyl haar onderzoek naar de informatica. Ze werd hoogleraar aan de Universiteit Utrecht en richtte zich op de ontwikkeling van formele methoden voor software engineering en de studie van programmeertalen. In deze periode publiceerde ze de invloedrijke monografie “The Specification and Verification of Concurrent Systems”, die nog steeds als een standaardwerk wordt beschouwd in de software engineering gemeenschap.
Naast haar wetenschappelijk werk heeft Weyl ook gepubliceerd over wetenschapsfilosofie en de sociale implicaties van technologie. Ze schreef bijvoorbeeld het boek “Het einde van het antropocentrisme” (2001), waarin ze betoogt dat de traditionele menselijke benadering van de wereld niet langer houdbaar is in het licht van de moderne wetenschap. Ze pleit voor een meer holistische benadering die rekening houdt met de onderlinge afhankelijkheden van mens en natuur.
Eva Weyl is een opmerkelijk figuur in de Nederlandse wetenschap, die door haar werk op verschillende gebieden heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van de wiskunde, informatica en wetenschapsfilosofie. Haar bijdragen zijn veelvuldig erkend, onder meer door haar lidmaatschap van de Koninklijke Nederlandse Academie van Wetenschappen en haar benoeming tot Ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw.