Papyrus is een materiaal dat lijkt op dik papier dat in de oudheid werd gebruikt als schrijfoppervlak en werd uitgevonden in het oude Egypte 3000 voor Christus. Het werd gemaakt van het vruchtvlees van de papyrusplant, sa’d papyrus, de papyrusplant. Papyrus kan ook verwijzen naar een document geschreven op vellen van dit materiaal, naast elkaar gebonden en opgerold tot een boekrol, wat een vroege vorm van een boek is.
matten op matten cryptogram?
Het gebruik van papyrus was voor het eerst bekend in Egypte, tenminste al in de Eerste Dynastie, toen de papyrusplant overvloedig aanwezig was in de Nijldelta. Het werd in het hele Middellandse Zeegebied gebruikt. Afgezien van het schrijfmateriaal gebruikten de oude Egyptenaren papyrus bij de constructie van andere artefacten, zoals rieten boten, matten, touwen, sandalen en manden. Het dorp Al-Qaramous in het gouvernement Sharkia, Egypte, produceert nog steeds papyrus.
hee matten op matten cryptogram?
Het Engelse woord peper is etymologisch afgeleid van het Latijnse Papyrus, dat afkomstig is van het Griekse pápūros, het woord voor papyrus.
In de eerste eeuwen voor Christus en na Christus hadden papyrusrollen een rivaal, een schrijfoppervlak in de vorm van perkament, gemaakt van dierenhuiden. De vellen perkament werden gevouwen tot formulieren waarmee de manuscripten tot een boek werden gevormd. Vroegchristelijke schrijvers namen snel het perkamentformaat over en in de Grieks-Romeinse wereld werd het gebruikelijk om vellen van papyrusrollen te snijden om rollen te vormen.
De rollen waren verbeteringen ten opzichte van de papyrusrollen, aangezien hun flexibiliteit niet voldoende was om ze te vouwen zonder te barsten, en een lange rol of rol was nodig om teksten op groot formaat te maken. Papyrus is relatief goedkoop en gemakkelijk te produceren, maar het is kwetsbaar en vatbaar voor overmatig vocht en uitdroging. Tenzij de papyrus van perfecte kwaliteit was, was het schrijfoppervlak onregelmatig en was het aanbod aan media dat kon worden gebruikt ook beperkt.
Papyrus werd in Europa vervangen door goedkoop, lokaal geproduceerd perkament en perkament, met een duidelijk hogere duurzaamheid in vochtige klimaten.Zijn laatste verschijning was in het Merovingische gerechtsgebouw met een document uit 692, hoewel het in Gallië bekend was tot het midden van de volgende eeuw . De meest recente data voor het gebruik van papyrus zijn 1057 voor een pauselijke bul, in Victor II, en 1087 voor een Arabisch document. Het bleef in gebruik in Egypte totdat het werd vervangen door goedkoper papier dat werd geïntroduceerd door de islamitische wereld, die er oorspronkelijk van de Chinezen van had vernomen. Tegen de 12e eeuw waren papier en perkament in gebruik in het Byzantijnse rijk, maar papyrus was nog steeds een optie.