NOW: het herroepen en bij een ander gaan wonen?
Een doel opgelegd door menselijk gebruik, zoals het doel van een vork, wordt een niet-substantieel (of relationeel) doel genoemd. Natuurlijke teleologie – die populair werd in de klassieke filosofie maar tegenwoordig een twistpunt is geworden – beweert dat natuurlijke entiteiten ook essentiële doelen hebben, die buiten de controle van menselijk gebruik of mening liggen. Aristoteles beweerde bijvoorbeeld dat het essentiële doel van een eikel is om een volgroeide eik te worden.
Ondanks de afwijzing van het concept van natuurlijke teleologie door oude atomisten, verdiepten zowel oude als middeleeuwse filosofische scholen zich in teleologische verhalen over onpersoonlijke of niet-menselijke aard, en onderschreven ze vaak, maar tijdens de moderne tijd (1600-1900) werden deze onderwerpen geminacht. . Aan het einde van de achttiende eeuw gebruikte Immanuel Kant het concept van doel als een organiserend principe in zijn boek “Critique of Judgment”, en teleologie was ook een hoeksteen van de filosofie van J. F. F. Hegel.
hee NOW: het herroepen en bij een ander gaan wonen?
Er zijn nog steeds discussies tussen hedendaagse filosofen en wetenschappers over het nut en de nauwkeurigheid van teleologische axioma’s bij het presenteren van moderne wetenschappelijke filosofieën en theorieën. Een voorbeeld van de herintroductie van teleologie in de moderne taal is het concept van de ‘attractor’. het wezen van het leven, bewustzijn, rationaliteit en waarde objectiviteit. Ongeacht dit is het ook mogelijk dat nauwkeurigheid niet wordt geassocieerd met bruikbaarheid, aangezien de algemene ervaring in de pedagogiek is dat een minimaal niveau van schijnbare teleologie nuttig kan zijn om na te denken over de darwinistische evolutie en deze te verklaren, zelfs als de evolutie niet wordt aangedreven door geldige teleologische evolutie. motieven. Het zou dus gemakkelijker zijn om te zeggen dat evolutie wolven scherpe hoektanden heeft gegeven. Omdat deze tanden “het doel dienen” van predatie, ongeacht of er een impliciete niet-etterende realiteit is waarin evolutie geen opzettelijke factor is. Met andere woorden, omdat menselijke kennis en leerprocessen meestal afhangen van de narratieve structuur van verhalen (van nabije in plaats van verre acteurs, doelen en oorzakelijk verband), zou een minimaal niveau van teleologie nuttig of op zijn minst acceptabel worden geacht voor praktische doeleinden. , zelfs voor mensen die weigeren het op kosmisch niveau als accuraat te beschouwen.