welke premier van israel werd in 1995 vermoord?
Yitzhak Rabin is de vijfde Israëlische premier en hij bekleedde deze functie in twee termijnen; De eerste van 1974 tot 1977 en de tweede van 1992 eindigde toen hij op 4 november 1995 werd doodgeschoten door een joodse huurmoordenaar genaamd Yigal Amir, waardoor Rabin de enige Israëlische premier was die een moord pleegde, en Rabin is een van de beroemdste Palmach-mannen die afstammen van de militaire Haganah.
Rabin werd geboren in de stad Jeruzalem tijdens het Britse Mandaat Palestina als zoon van “Nehemia” (Oekraïens) en “Rosa” (Wit-Russisch). Zijn familie verhuisde een jaar na zijn geboorte naar Tel Aviv, waar hij opgroeide. Later studeerde hij aan de joodse landbouwschool “Kadori” in Galilea.
hee welke premier van israel werd in 1995 vermoord?
In 1938, tijdens zijn studie, nam hij deel aan een korte militaire cursus georganiseerd door de Haganah. Rabin studeerde in 1940 cum laude af aan de Kaduri School. In 1941 sloot hij zich aan bij de Haganah en werd een van de hogere leiders, wat leidde tot zijn arrestatie door de Britse autoriteiten in juni 1946. Toen de oorlog van 1948 uitbrak, werd hij benoemd tot commandant van de Harel Company die vocht in de omgeving van Jeruzalem; De joodse historicus Ilan Pappe merkt in zijn boek The Ethnic Cleansing of Palestine op dat Yitzhak Rabin een van de architecten, planners en uitvoerders was van de deportatie van de Palestijnen door de zionistische beweging op het land Palestina. Aan het einde van de oorlog nam hij deel aan de wapenstilstandsbesprekingen tussen Israël en Egypte op het Griekse eiland Rhodos. In december 1963 benoemde Levi Eshkol (destijds de Israëlische premier) hem tot stafchef van het Israëlische leger. Toen in 1967 de Zesdaagse Oorlog uitbrak, was Rabin nog steeds chef-staf. In februari 1968 ging Rabin met pensioen uit militaire dienst.
Nadat Rabin zich had teruggetrokken uit het militaire leven, trad hij toe tot het diplomatieke corps als Israëls ambassadeur in de Verenigde Staten van Amerika. Wat betreft zijn binnenlandse politieke leven, hij won in januari een zetel in de Israëlische Knesset nadat hij lid was geworden van de Israëlische Arbeiderspartij. Met zijn parlementaire zetel werd hij ook benoemd tot minister van Arbeid in de regering onder leiding van Golda Meir.
In 1974 deed zich een politieke crisis voor na de aankondiging van een hard rapport over de paraatheid van het Israëlische leger voor de oorlog van oktober 1973, waardoor Golda Meir gedwongen werd af te treden als premier. Een van de resultaten van die crisis was de verkiezing van Rabin tot hoofd van de Labour Party en volgde Golda Meir op als premier. Tijdens zijn eerste termijn als premier werd Rabin beroemd door de operatie “Entebbe Airport” Rabin gaf het Israëlische leger het bevel om de passagiers van het gekaapte Franse vliegtuig te redden nadat het was opgestegen vanuit Israël.
Op 20 december 1976 trad Rabin af als premier na een parlementaire crisis veroorzaakt door de landing van militaire vliegtuigen die vrijdag na zonsondergang door de Verenigde Staten naar het Israëlische leger waren gestuurd. de heiligheid van de sabbat in het jodendom. Het aftreden van Rabin resulteerde in vervroegde verkiezingen, die gepland waren voor mei 1977. In februari 1977 versloeg Yitzhak Rabin Shimon Peres bij de interne verkiezingen van de “Hamarach” -partij (de “structuur” – de unie van de Labour-partij met andere linkse partijen. ) en benoemde de partijkandidaat voor premier, maar op 15 maart 1977 onthulde journalist Dan Margalit in de krant Haaretz dat Aqila Rabin een bankrekening had in de Verenigde Staten, wat destijds in strijd was met de Israëlische wet. Yitzhak Rabin nam de verantwoordelijkheid voor deze overtreding, wat leidde tot nieuwe interne verkiezingen en de benoeming van Shimon Peres tot premier. Hamarach verloor de verkiezingen in mei 1977 en Menachem Begin, hoofd van de Likud-partij, volgde Yitzhak Rabin op als premier, terwijl Shimon Peres, hoofd van de parlementaire oppositie, gehoorzaamde. Wat Rabin betreft, hij bleef lid van de Knesset zonder een speciale functie.
In 1984, toen de verkiezingsuitslagen gelijk waren tussen de twee parlementaire blokken, werden de twee belangrijkste rivaliserende partijen, Likud en Labour, gedwongen samen te werken bij het vormen van een “regering van nationale eenheid”. Rabin trad toe tot deze regering, die afwisselend werd geleid door Shimon Peres en Yitzhak Shamir, en nam het ministerie van Defensie over. In die periode brak de Palestijnse opstand tegen de Israëlische bezetting uit in de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever, en Rabin was in die tijd beroemd vanwege het instrueren van zijn troepen om de botten van de Palestijnse demonstranten te breken.
In 1992 wist Rabin voor de tweede keer de positie van premier te veroveren en speelde hij een sleutelrol in het vredesverdrag van Oslo dat de geboorte van de Palestijnse Autoriteit tot gevolg had en haar gedeeltelijke controle gaf over zowel de Gazastrook als de Westelijke Jordaanoever. Tijdens Rabins tweede termijn als premier bereikte Israël een vredesakkoord met Jordanië met een aanzienlijke uitbreiding van Israëlische nederzettingen op zowel de Westelijke Jordaanoever als de Gazastrook.
Rabin kort voordat hij bij de Palmach kwam
Voor zijn pioniersrol in de vredesakkoorden van Oslo ontving Rabin in 1994 de Nobelprijs voor de vrede, samen met zowel Yasser Arafat, president van de Palestijnse Autoriteit, als Shimon Peres, zijn minister van Buitenlandse Zaken.